Współczesna edukacja- prezentujemy prace magisteskie

Prace magisterskie, licencjackie i inne powiązane z pedagogiką

Archive for the month “Lipiec, 2012”

Przeciążenie ucznia w polskiej szkole

T. Wujek[1] interesuje się przeciążeniem w tym sensie, że traktuje je jako czynnik pro­wadzący do zmniejszenia ilości wolnego czasu ucznia i wywołujący jego przemęczenie. Wskazuje jednocześnie na fakt, że wśród młodzieży przeciążonej nauką jest duży od­setek uczniów chętnie odrabiających lekcje. Warte podkreślenia jest to, że T. Wujek w oparciu o badania ukazuje niektóre źródła przeciążenia. Zalicza do nich:

a) brak współpracy nauczycieli z rodzicami;

b) brak współdziałania całego zespołu pedagogicznego, całej szkoły;

c) niewłaściwe postępowanie niektórych nauczycieli;

d) niedostateczna znajomość warunków higienicznych pracy umysłowej ucznia. Dalszym problemem dotyczącym błędów w zadawaniu jest brak związku tematu pracy domowej z tematem lekcji, oraz zróżnicowanie i jednostronność zalecanych prac. W. Polak[2] omawiając to zagadnienie z punktu widzenia funkcji zadań domowych trak­tuje je jako przyczynę przeciążenia, prowadzącego do niewłaściwych następstw w od­rabianiu. Następstw tych jednak wyraźnie nie precyzuje. Podobne stanowisko zajmuje J. Zborowski[3]. Uważa on, że praca tego rodzaju nie ćwiczy i nie rozwija uczniów. Nie uczy metod pracy i nie wdraża do racjonalnej organizacji uczenia się. Kontynuując to J. Zborowski wysuwa również wniosek (ale nie poparty dowodami), że omawiane braki w zadawaniu są źródłem zniechęcenia ucznia do nauki w ogóle. A. Łukawska[4] rozpatruje niedomagania w opracowaniu tematu, w odrabianiu zadań i samym zadawa­niu z punktu widzenia trudności w nauce własnej ucznia. Wskazuje, że przyczyny trud­ności w nauce domowej stanowi:

a) przeskok od małej samodzielności na lekcjach i niskich wymagań do pełnej sa­modzielności i wyższych wymagań w pracy domowej;

b) zadania przypadkowe treścią odbijające od tematu opracowanego na lekcji;

c) jednostronne dobieranie ćwiczeń, które najczęściej będąc wykonywane przez analogię do ćwiczenia wykonywanego wcześniej, nie rozwijają samodzielności w myśleniu. Nie przygotowują go tym samym do pokonania trudności napoty­kanych w trakcie nauki domowej.


[1] T. Wujek: Praca domowa i czynny wypoczynek uczniów. PZWS, W-wa, 1969, s. 41

[2] W. Polak: Organizacja pracy domowej ucznia. NK, W-wa. 1965, s. 43-49

[3] J. Zborowski: Proces nauki domowej ucznia. PZWS, W-wa, 1965, s. 91-92

[4] A. Łukawska: Dydaktyczne przyczyny trudności w nauce domowej, PZWS, W-wa 1973, s. 182-184

Reklamy

Rozwój cywilizacji a rozwój oświaty

Rozwój cywilizacji idzie w parze z rozwojem oświaty i wychowania, zarówno w tym sensie, że, iż wzrasta poziom wykształcenia, jak i w tym, iż większa liczba osób uzyskuje coraz wyższe wykształcenie… Kształcenie kadr staje się w nowoczesnej cywilizacji jednym z zasadniczych czynników rozwoju gospodarki narodowej, a warunkowany przez kształcenie bogaty rozwój osobowości jest zarówno jedynym ze źródeł ludzkiego szczęścia, jak i ważnym elementem społecznego rozwoju.

Wpływ edukacji na rozwój cywilizacyjny i dobrobyt jest bardzo wielki, aczkolwiek trudno jest ocenić jej bezpośredni wpływ. Celem instytucji edukacyjnych jest uczenie przystosowania do życia w społeczeństwie i instytucji oraz uczenie kształtowania wolnego i osobistego sądu indywiduum, które pełni następnie różnorodne role w rozmaitych instytucjach. Edukacja „odpowiada” więc za sprawność i skuteczność podstawowego podsystemu każdej instytucji, a mianowicie podsystemu społecznego.

Wraz z powstaniem zjednoczonego rynku europejskiego, pojawia się zapotrzebowanie na specjalistów, którzy potrafiliby się łatwo i pewnie poruszać w różnych obszarach społeczno-gospodarczych zjednoczonej Europy. Dlatego też coraz większego znaczenia nabiera stworzenie takiej struktury kształcenia i dokształcania, by umożliwić tworzenie społeczeństwa uczącego się, co stanowi podstawę powstania społeczeństwa informatycznego. Wykształcenie może być rozpatrywane jako czynnik rozwoju indywidualnego (podstawa sprawności intelektualnej i rozwoju osobowości jednostki) oraz czynnik rozwoju społeczno-gospodarczego (podstawowy element kwalifikacji oraz czynnik wzrostu wydajności i jakości pracy). Wykształcenie i zawód stanowią podstawę podejmowania aktywności zawodowej, są wyznacznikiem pozycji na rynku pracy.

Jeśli na przełomie XX i XXI wieku polskie społeczeństwo i polska gospodarka nie wdroży najlepszych mechanizmów innowacyjnej cywilizacji Europy Zachodniej to w następnym tysiącleciu, gdy przestrzeń Polski stanie się przestrzenią otwartą w skali europejskiej i globalnej, możemy  stać się jako naród skansenem w sensie gospodarczym, politycznym i naukowym. Kształt kształcenia jest tak bardzo powiązany z gospodarką, że zmiany w edukacji są wymogiem „nie zostania w tyle” za innymi społeczeństwami.

 

Determinanty systemów edukacyjnych

Rola instytucji edukacyjnych będzie rosła. Uniwersytety, gdzie wiedza teoretyczna jest tworzona i kodyfikowana, staje się coraz bardziej podstawową instytucją społeczną. Toteż ciążą na nim większe obowiązki niż kiedykolwiek w jego dotychczasowej długiej historii. Bronić musi tradycji zdobywania wiedzy bezinteresownej, ale już nie tylko jako instytucja oświatowa i usługowa wobec społeczeństwa, lecz również jako pepiniera przyszłych doradców w sprawach politycznych.

Determinanty współczesnych systemów edukacyjnych to:

-globalizacja gospodarki światowej oraz internacjonalizacja systemów ekonomicznych, która prowadzi do globalizacji i internacjonalizacji systemów edukacji

-nowe technologie informacyjne, informatyzacja życia społecznego, Internet, telewizja satelitarna, które prowadzą j.w. oraz do uniwersalizacji  systemów edukacji;

natomiast dla krajów Europy Środkowo-wschodniej, uczestniczących w transformacji społeczno-gospodarczej dodatkowo:

-regulacje prawne dotyczące tworzenia nowych instytucji edukacyjnych – prowadzą do decentralizacji systemów edukacji,

-prywatyzacja systemów edukacji oraz rozluźnienie zasad funkcjonowania państwowego systemu edukacji, które doprowadziły do:

* odpolitycznienia systemów edukacji,

* partycypacji rodziców, rodzin i instytucji w organizacji i finansowaniu systemów edukacji.

Edukacja wobec globalizacji

Polska, Europa i Świat na przełomie XX i XXI zmieniają się coraz szybciej. Globalna transformacja dotyczy wszystkich sfer życia i działania naszego gatunku. Transformacji towarzyszy pojawianie się sprzeczności skali i zróżnicowania których, nie byliśmy wcześniej świadkami, których wcześniej nie byliśmy w stanie przewidzieć.  Z jednej strony –  na naszym Globie równolegle z kwitnącymi oazami bogactwa, luksusu i dobrobytu „palą się” ogniska głodu, chorób i śmierci, a z drugiej strony powstaje jedna globalna „informacyjna wioska” i „cyberprzestrzeń”. Mieszkaniec budynku w modnej części Manhatanu – East Village (pierwszy na świecie dom tego typu) obok gniazdka z telefonem ma końcówkę sieci Internetu, której koszty wliczone są w czynsz lokatora, a pasażer w Międzynarodowym porcie lotniczym Changi w Singapurze przez 24 h na dobę może poprzez  sieć Internetu korzystać z oprogramowania poczty elektronicznej (w języku angielskim, chińskim, koreańskim i japońskim), przesłać jako plik graficzny dowolny dokument itp. W tym samym czasie w z głodu, zimna  i chorób w innych częściach świata umierają całe plemiona i wioski. Kraje rozwinięte będą w dalszym ciągu zorientowane na program nauki i technologii – a podział świata na zintegrowanych i odrzuconych będzie się umacniał. Integracja obejmuje wszystkie dziedziny życia kulturalnego, społecznego i gospodarczego oraz związaną z nimi infrastrukturę.

Integracja Polski z Unią Europejską wymaga dużych zmian zarówno w naszej gospodarce, jak i w systemach edukacji i prawnym, w sferze socjalnej oraz pozostałych sferach życia społecznego i gospodarczego. Nowe sytuacje wywoływane przez burzliwy rozwój gospodarki światowej i jej wpływ na gospodarki narodowe poszczególnych państw stawiają przed edukacją, nowe wyzwania, wymagając dostosowania się do wspólnej logiki rozwoju cywilizacyjnego. Współczesna rewolucja naukowo-techniczna tworzy nowy czynnik wzrostu gospodarczego, jakim jest nauka, wiedza i wykształcenie.

Post Navigation